:::

RTI Radio Taiwan InternationalRTI Radio Taiwan Internationalมองปัจจุบัน ย้อนอดีต วันจันทร์ที่ 14 มี.ค.2565

  • 14 March, 2022
มองปัจจุบัน ย้อนอดีต
การฟื้นฟูนาเกลือโจวหนาน ตำบลปู้ไต้ เมืองเจียอี้

การฟื้นฟูนาเกลือโจวหนาน ตำบลปู้ไต้ เมืองเจียอี้ (ตอนที่ 2)

แม้ปัจจุบันไต้หวันไม่มีการผลิตเกลือเพื่อนำมาใช้บริโภคหลัก เนื่องจากต้นทุนของค่าแรงที่สูง แต่ก็ยังมีโรงงานผลิตเกลือเช่นกัน อย่างที่ตำบลโทงเซียวเมืองเหมียวลี่ ถือเป็นโรงงานผลิตเกลือที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของไต้หวันที่มีการดึงน้ำทะเลด้วยเทคนิกการแยกแตกตัวเป็นไอออน แต่เนื่องจากเกลือเหล่านี้มีโซเดียมคลอไรด์สูง จึงมีรสเค็มจัด ซึ่งถ้าเปรียบเทียบกับการผลิตเกลือแบบดั้งเดิมที่เอาน้ำทะเลมาตากตามธรรมชาติจะมีความแตกต่างกัน เพราะน้ำทะเลที่ค่อยๆ ตากแดดแบบนี้จะมีแร่ธาตุอื่นๆ รวมอยู่ด้วย อย่างเช่น แคลเซียมที่ให้รสชาติฝาดหวานนิดๆ แมกนีเซียมที่มีรสขมเล็กน้อย เหล็กและโพแทสเซียมจะออกเปรี้ยวนิดๆ จึงทำให้เกลือที่ผลิตแบบธรรมชาติไม่เค็มปรี๊ดอย่างเดียว

เกลือเสริมไอโอดีนที่ผลิตในไต้หวัน 

ปี 2013-2014 ไต้หวันเกิดวิกฤตความปลอดภัยด้านอาหาร ทำให้ผู้คนเริ่มหันมาบริโภคอาหารที่เป็นมิตรกับสุขภาพและสิ่งแวดล้อมของวัตถุดิบที่นำมาประกอบอาหารมากขึ้น ผู้บริโภคยอมจ่ายด้วยเงินที่สูงกว่าเพื่อบริโภคอาหารที่มีประโยชน์กับร่างกาย ในช่วงนี้เองที่ทำให้เกลือที่ผลิตจากแหล่งธรรมชาติ ใช้วิธีการธรรมชาติ อย่างในนาเกลือโจวหนาน กลับได้รับความนิยมมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มสมาพันธ์สตรี กลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม เป็นต้น แม้เกลือที่ผลิตจากนาเกลือโจวหนานจะมีราคาสูง น้ำหนัก 200 กรัม ขายในราคา 100 เหรียญไต้หวันก็ยังมีคนซื้อ ในขณะที่เกลือเสริมไอโอดีนที่ผลิตโดยบริษัทไต้หวันขายกิโลกรัมละ 20 เหรียญไต้หวันเท่านั้น โดยที่ราคาของเกลือทั้ง 2 ชนิดต่างกัน 10 เท่าตัว

เกลือที่ผลิตจากนาเกลือโจวหนาน คุณภาพดี ราคาสูงเกลือทั่วไป 10 เท่า

ทั้งนี้ เกลือที่ผลิตแบบวิธีการดั้งเดิม มีการให้ความสำคัญในเรื่องคุณภาพการผลิต มีส่วนประกอบของแร่ธาตุอื่นๆ เช่น เหล็ก แมกนีเซียม โพแทสเซียม ฯลฯ ที่ช่วยชูรสชาติอาหารให้อร่อยขึ้น แม้เกลือประเภทนี้ราคาแพงกว่า 10 เท่าตัว แต่ก็ได้รับการยอมรับจากผู้บริโภคในไต้หวันไม่น้อย

นาเกลือโจวหนาน ตำบลปู้ไต้ เมืองเจียอี้

สำหรับการฟื้นฟูการทำนาเกลือโดยการตากแดดของโจวหนานตำบลปู้ไต้ ได้อาศัยแรงคนปรับปรุงพื้นที่นาเกลือกว่า 2 เฮกตาร์ ให้เป็นเขตนาเกลือ ส่วนพื้นที่ที่เหลืออีก 18 เฮกตาร์  ให้เป็นพื้นที่สำหรับบรรดานกหรือปลาอยู่อาศัย ดังนั้น นาเกลือโจวหนานจึงกลายเป็นแหล่งอนุรักษ์ระบบนิเวศวิทยาที่เต็มไปด้วยสีสันของสิ่งมีชีวิตอันหลากหลาย ผสมผสานกับทัศนียภาพของนาเกลือจนเกิดความงดงามยิ่งนัก ดิน น้ำ ลม แดด คน ตาก เกลือ ไม่เพียงแต่เป็นสัญลักษณ์แห่งคุณค่าของเกลือที่ได้จากการตากแดด หรือเป็นเพียงการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมเท่านั้น แต่ยังทำให้คนรุ่นหลังเข้าใจความเป็นมาของบรรพบุรุษที่รู้จักค้นหาเทคนิคที่เหมาะสมในการผลิตเกลือ และอยู่ดำรงร่วมกันกับธรรมชาติด้วย

ผู้จัดรายการ

ความคิดเห็นที่เกี่ยวข้อง